
Grænmetis- og ávaxtabakkar
Til að njóta á heilsusamlegri hátt er til að mynda hægt að velja léttari valkosti eða útfæra nýjar uppskriftir þar sem grænmeti, ávextir og heilkorna vörur ásamt baunum eru í forgrunni.

Aukefni eru efni sem stundum er bætt í matvæli til að hafa áhrif á lit, áferð, geymsluþol, bragð eða stöðugleika. Þau eru ýmist náttúruleg efni eða efni framleidd á rannsóknarstofum, eru yfirleitt notuð í litlu magni og þurfa að uppfylla ströng öryggisskilyrði áður en þau eru leyfð. Aukefnin eru hluti af nútíma-matvælaframleiðslu sem hefur þróast hratt á síðustu áratugum og framboð á þeim í dag orðið gríðarmikið. Aukefni gegna oft mikilvægum hlutverkum – en margir velta því oft fyrir sér hvers vegna þau séu notuð og hvort að þau séu slæm fyrir okkur.
Aukefni eru skilgreind í reglugerðum og aðeins þau efni sem hafa verið metin af Matvælaöryggisstofnun Evrópu (EFSA) sem örugg við neyslu eru leyfð. Þau eru merkt í innihaldslýsingum matvæla annaðhvort með efnaheiti eða með bókstafnum E og tölustaf, til dæmis E270 (mjólkursýra) eða E160a (karótín). Bókstafurinn E stendur fyrir Evrópu og númerið segir til um flokk og hlutverk efnisins (1) .
Aukefni eru notuð í margvíslegum tilgangi eins og sem:
Rotvarnarefni til að lengja geymsluþol
Litarefni til bæta eða viðhalda lit matvæla
Sætuefni til að gefa sætt bragð án viðbætts sykurs
Bindiefni og þykkingarefni til að bæta áferð
Dæmi um gagnlega notkun aukefna er þegar mjólkursýru er bætt í mat til að lækka sýrustig, sem dregur úr vexti skaðlegra baktería og bætir matvælaöryggi. Sum aukefni, eins og karótín sem finnst í t.d. appelsínugulu grænmeti, eru náttúruleg. Önnur, eins og asórúbín (E122) og önnur asó-litarefni, eru gervilitarefni sem gefa matvælum sterkari lit.
Flest aukefni eru talin örugg við eðlilega neyslu. Hins vegar eru nokkur efni sem sumir ættu að varast eða neyta í hófi. Til dæmis hafa ákveðin gervilitarefni eins og E102, E122 og E129 verið tengd við ofvirkni og einbeitingarvandamál hjá börnum. Því þurfa framleiðendur að merkja slíkar vörur með sérstakri viðvörun aftan á umbúðum. Sum aukefni eru t.d. leyfð í Bandaríkjunum sem ekki eru leyfð í Evrópu eins og t.d. E171 (títandíoxíð). Í lífrænni framleiðslu eru leyfð 50-60 aukefni en um 300-350 í hefðbundinni matvælaframleiðslu (2).
Nítröt og nítrít eru rotvarnarefni sem oft eru notuð í unnar kjötvörur eins og pylsur og beikon til að koma í veg fyrir vöxt hættulegra baktería. Þau hafa lengi verið notuð til að auka geymsluþol og öryggi matvæla.
Rannsóknir hafa þó sýnt að mikil neysla á unnum kjötvörum geti tengst aukinni hættu á lífstílstengdum sjúkdómum og því er mælt með að neysla unninna kjötvara sé takmörkuð eins og kostur er og að fjölbreytni í fæðuvali sé höfð að leiðarljósi (3) .
Sætuefni eins og aspartam (E951), súkralósi (E955) og acesulfame K (E950) eru mikið notuð í sykurminni vörur. Þau eru samkvæmt rannsóknum almennt talin örugg upp að vissu marki, en þó eru vísbendingar um að þau geti haft neikvæð áhrif á samsetningu þarmaflórunnar (e. dysbiosis) og valdið insúlínnæmi (4). Mikil neysla á drykkjum með sætuefnum getur aukið líkur á hjarta- og æðasjúkdómum og sykursýki af tegund 2. Þess vegna er skynsamlegt að nota þau í hófi og á það sérstaklega við um börn og viðkvæma einstaklinga.
Hjá einstaklingum með ofnæmi, astma, húð- eða meltingarvandamál getur verið mikilvægt að skoða innihaldslýsingar á matvælum. Súlfít (E220–E228) er til dæmis þekkt fyrir að geta valdið viðbrögðum hjá fólki með ofnæmi og/eða óþol. Þá getur mónónatríumglútamat, eða MSG (E621), sem meðal annars finnst í snakki og tilbúnum matvörum, valdið óþægindum hjá þeim sem eru næmir fyrir ákveðnum efnum í mat.
Það er engin ástæða til að forðast öll aukefni í matvælum – mörg þeirra gegna gagnlegu og jafnvel nauðsynlegu hlutverki í framleiðslu. Það er líka mikilvægt að muna að sum efni hljóma flókin eða jafnvel hættuleg, en eru í raun algjörlega meinlaus – og stundum hluti af matnum sem við borðum daglega.
Góð dæmi eru:
Natríumbíkarbónat – betur þekkt sem lyftiduft, hjálpar kökum að bakast jafnt og falla ekki saman.
Askorbínsýra – er einfaldlega C-vítamín, bætt í mat til að auka geymsluþol og vernda gegn oxun.
Metýlbutanoate – bragðefni sem finnst náttúrulega í jarðarberjum og gefur þeim sætt og ferskt bragð.
Þó að við getum auðvitað valið að fá þessi efni beint úr náttúrulegum mat (eins og C-vítamín úr ávöxtum eða bragðefni úr jarðarberjum), þá þýðir það ekki að efnið sé hættulegt ef það er notað í matvælavinnslu. Mikilvægast er að horfa á heildarmyndina – ekki bara nafn efnisins. En best er að reyna að velja ferskari vöru oftar og búa oftar sjálf til matinn frá grunni.
Best er að vera meðvitaður neytandi: lesa innihaldslýsingar, spyrja gagnrýninna spurninga og velja sem oftast mat sem inniheldur einföld, þekkt hráefni. Það er einnig gagnlegt að þekkja helstu flokka aukefna og hvernig þau birtast á umbúðum. Á vef Matvælastofnunar má finna lista yfir leyfð aukefni og þau matvæli sem má nota þau í. Þar má einnig fylgjast með nýjum niðurstöðum rannsókna og breytingum á reglum/reglugerðum.
Aukefni eru ekki hættuleg í sjálfu sér – þau eru hluti af nútímalegri matvælaframleiðslu og gegna oft mikilvægu hlutverki, til dæmis við að lengja geymsluþol, bæta áferð eða tryggja öryggi matvæla.
Hins vegar getur mikið magn aukefna, sérstaklega í mjög unnum matvælum, gefið vísbendingar um gæði og næringargildi sem vert er að skoða nánar. Slík matvæli eru oft með lágt innihald af trefjum og næringarefnum en hátt hlutfall af sykri, fitu og salti.
Lykilatriðin eru að gæta hófs, velja fersk matvæli sem oftast og halda áfram að fræðast. Þannig getum við tekið upplýstar og skynsamar ákvarðanir um það sem við setjum inn fyrir okkar varir – með öryggi og vellíðan að leiðarljósi.